F'jes bij PKC op bezoek!

Zaterdag 21 januari was een grote dag voor de F-jes van Korbatjo. Enkele weken geleden kregen we een uitnodiging van PKC om bij een wedstrijd PKC 1 – NIC 1 met onze 2 F- teams op te lopen. Dat is toch wel bijzonder. Zeker als je bedenkt dat NIC helemaal uit Groningen komt om met onze F-jes naar de middellijn in een sporthal in Papendrecht te lopen. En bijzonder was het, zij het om een andere reden.

Om twee uur verzamelden we in de Boogerd om daar alvast de shirts aan te trekken en in colonne ging het daarna richting Papendrecht. Aan het aantal auto’s nabij de sporthal was te zien dat bij PKC toch iets meer mensen komen kijken dan dat er in een volle Boogerd gaan. De kinderen waren vooralsnog niet onder de indruk. Binnen twee minuten hadden ze de speelhoek ontdekt. Dan is er geen tijd meer om je druk te maken over andere zaken. Niet veel later kwam een dame aanlopen die instructies geeft aan de oploopploegen. Echter, zij bleek alleen de thuisploeg te doen. Voor de uitspelende ploeg is een andere dame weer verantwoordelijk. Na mijn ogen verder goed de kost te hebben gegeven blijken er wel heel veel mensen rond te lopen met ieder een stukje verantwoordelijkheid. Alleen al aan een thuiswedstrijd van PKC1 kleeft een enorme organisatie. Maar goed, even later komt ook onze dame aangelopen en zij leidt de hoofdrolspelertjes via de bestuurskamer, bekerkamer, PKC museum, kleedkamers met bubbelbad, perstribune, VIP loge (misschien heeft Milan het iets overdreven) naar de rand van het veld.

Wow, daar staan ze dan. Op een kluitje in de hoek. De een nog nerveuzer dan de ander. Een voor een komen ook de spelers van NIC naar de hoek gelopen. Op een wat kleinere Taiwanees na, zijn de heren allemaal 2 meter of meer. En dat zien onze mannetjes ook, die daardoor nog nerveuzer worden. Dan gaat plotseling de muziek hard aan en het licht uit. Begeleid door een spotlight mogen onze helden aan de hand van een reus of een schone blondine de gang naar de middellijn maken. De spanning is in een keer verdwenen. De strakke gezichten maken plaats voor een brede glimlach. Daar staan 11 in het geel gestoken dwergjes voor een volle sporthal. Ze genieten zichtbaar van de aandacht. En het mooie is dat ze daar nog even mochten blijven staan, omdat daarna de thuisclub nog moest oplopen. Sponsor J&R zal in zijn nopjes zijn dat zijn logo zo lang in beeld is geweest.

Nadat iedereen is voorgesteld mogen de stralende kinderen plaatsnemen bij hun ouders, die nietsvermoedend een mooi plekje hadden bemachtigd tussen de hooligans van PKC. Tsja, als je rustig naar een wedstrijd wil kijken kan je beter aan de andere kant gaan zitten. Daar dachten onze kinderen overigens geheel  anders over. Binnen 10 minuten hadden ze van groene Clown Bassie een vlag van enkele vierkante meters gekregen, waardoor jurylid Corretje Visser, voor een aantal van ons een oude bekende, even van de wijs werd gebracht. Hij kon de schotklok niet meer zien.

De kinderen hadden weinig oog voor de hoogstandjes in de wedstrijd. Ze hielden zich vooral bezig met de vlag, elkaar en alles wat er verder op de tribune gebeurde. Voor hen begon de wedstrijd weer te leven toen de zoemer was gegaan en er een eindstand van 25-23 voor PKC op het scorebord stond. Wat een hoop doelpunten. Het eindsignaal was het startsein voor een handtekeningenjacht. Gewapend met programmaboekje en pen zochten ze de PKC spelers op. Het mooie was dat de spelers daar ruim de tijd voor namen en er uiteindelijk alles voor deden om er een fraaie groepsfoto van te maken: een juichende massa bestaande uit 8 wit-groene PKC-ers en 11 geel-blauwe smurfen.

Toen een van de kinderen ontdekte dat in het programmaboekje ook de namen van de spelers van NIC stonden, werd de jacht heropend. En het mooie was dat ook deze spelers, ondanks de nederlaag die ze net hadden geleden, met alle plezier de boekjes opfleurden met hun handtekening. Op de vraag aan een van de blondines of ze het niet vervelend vond om met 0 punten het hele eind naar Groningen terug te moeten, antwoordde ze lachend: “Nee hoor, het is altijd gezellig in de bus.”

Met de boekjes in de hand, een voldaan gevoel en een mooie ervaring rijker zijn we vervolgens huiswaarts gekeerd. Een avontuur als dit is zondermeer voor herhaling vatbaar. Maar ja, hoe groot is de kans dat je nog een keer wordt gevraagd. Wellicht groter dan menigeen denkt. Ook de PKC-dame van de rondleiding was het enthousiasme van de kinderen en begeleiders opgevallen. Laat zij nou degene zijn die de ploegen benadert. Dus, wie weet. Ik zie er in ieder geval naar uit.

Een trotse vader.